Gedenkplaat aan de ingang van Sainte-Mère-Eglise. Foto 6 juni 2007.In januari 1944 had Montgomery laten weten, dat als men Overlord wou doen slagen, het onontbeerlijk was dat parachutisten zouden ingezet worden om een aantal strategische punten in te nemen, deze te bezetten en te wachten op de versterkingen die vanuit de stranden van Normandië, landinwaarts zouden trekken.

Dit was, ten minste in grote trekken, de opdracht die werd toegewezen aan de Britse en Amerikaanse para's.

De Amerikanen moesten de rechterflank van het invasiegebied bezetten, terwijl de linkerflank werd toegewezen aan de Britten. De troepen kregen hetvolgende op het hart gedrukt: "hold until relieved". Dit wou zeggen dat ze absoluut hun doelen moesten bezet houden, tot ze door de oprukkende troepen vanop het strand zouden afgelost worden.

Sainte-Marie-du-Mont, (Utah Beach), foto 12 juni 2005.Utah Beach was voor de para's van de 82nd en 101st Airborne Division dus van levensbelang, omdat de troepen die hun zouden komen aflossen vandaar landinwaarts moesten trekken. Vanop het strand van Sainte-Marie-du-Mont tot in Sainte-Mère-Eglise is het nauwelijks enkele kilometers rijden, en Sainte-Marie-du-Mont zou veroverd worden door eenheden van het 501st PIR van de 101st Airborne, zodat de aankomende troepen onmiddellijk konden doorstoten naar het objectief van de 82nd Airborne: Sainte-Mère-Eglise.

In 2005 ben ik vanop het strand van Sainte-Marie-du-Mont naar Sainte-Mère-Eglise gereden, en inderdaad, met de wagen doe je er slechts enkele minuten over, maar in de nacht van 5 op 6 juni werd er daar slag geleverd en je moet zelf de afstand afgelegd hebben, om u een idee te kunnen vormen over hoe verbeten er daar slag werd geleverd tussen de Amerikaanse para's en de Duitse troepen.

Een brug met sluizencomplex over La Douve, juni 2007.Maar de Duitse troepen in Normandië gelegerd waren niet het enige probleem van de Amerikaanse para's. In verschillende studies die over operatie "Neptune" werden gemaakt, (dit is de codenaam voor de paradrops, onderschikt aan "Overlord"), blijkt dat de para's echt nauwe dropzones hadden. Dit kwam door het feit dat de Duitsers handig gebruik hadden gemaakt van natuurlijke obstakels, in casu de rivier La Douve.

De Douve is een zijrivier van de Merderet. Beide rivieren stromen door het Normandische laagland, meer bepaald in het zuidelijk en zuidwestelijk deel, en verenigen zich in Carentan met het Kanaal van Carentan, stroomt dan verder, bijna evenwijdig aan de Vire en komen uiteindelijk in het Kanaal, (La Manche), terecht. Door het manipuleren van de sluizen van La Barquette, had de Duitse Genie zoveel land onder water gezet, dat deze landstreek voor zeggens bijna geheel was afgesneden van de rest van Normandië. Door enkele wegen, bruggen en dammen bezet te houden, konden de Duitsers een invasiestrijdmacht tegenhouden door deze aan te vallen vanuit het Noorden en het Westen, de strijdkrachten in sluiten en terug drijven naar de Normandische stranden.

En het is juist in deze streek van moerassen en ondergelopen velden, dat de dropzones van de para's liggen. LtKol Vandervoort stelt het zo voor: als zijn para's een overshoot doen, komen ze midden in het centrum van Sainte-Mère-Eglise terecht, en als ze een undershoot doen, komen ze terecht in de moerassen. Op het laatste ogenblik wil LtKol Vandervoort nog een verandering aanbrengen aan zijn dropzones, maar als hij van Generaal Gavin te horen krijgt dat de operatie wel eens diezelfde avond zou van start gaan, behoud hij zijn originele dropzones, en verklaart aan Gavin, dat zijn para's "ready as they ever can be" zijn. Het is 5 juni 1944, late namiddag.....


Geen commentaar, deze foto spreekt voor zichzelf.GO! De 82nd Airborne moesten de hiel en de linkerzijde van de voet van het schiereiland Cherbourg bezetten, de bruggen over de Douve en de Merderet veroveren en verdedigen, Sainte-Mère-Eglise bezetten en zich ten noorden van deze stad verschansen, om aan tegenaanvallen, gericht op de flank van het bruggehoofd weerstand te kunnen bieden.

Maar er was nog een belangrijke opdracht: de Duitsers moesten verdreven worden uit de landingsgebieden van de zweefvliegtuigen, want om de Amerikaanse para's van versterkingen te voorzien zouden de grote formaties van deze toestellen, moeten landen in de vooropgestelde landingzones. Een eerste formatie van ongeveer honderd zweefvliegtuigen zou om 0400Hr landen.

Een WACO-glider, die 's nachts om 0400Hr landden in Sainte-Mère-Eglise.Haast onmiddellijk zouden de para's te kampen hebben met ongelooflijke tegenslagen. Niet minder dan 60% van alle uitrusting ging verloren, met daaronder zendapparatuur, mortieren en munitie. Maar de para's verloren ook enorm veel manschappen. Ze kwamen kilometers te ver neer, ze zagen niet waar ze zaten, en konden zich bijgevolg niet oriënteren. Ze waren hulpeloos en hopeloos verloren.

En hoe verwarrend deze toestand ook lijkt, de para's van het 82ste pasten zich snel aan, aan de omstandigheden. Dit waren soldaten die in de strijd gehard waren, voornamelijk in Sicilië en Italië. Eigenlijk wisten zij heel goed wat hen te wachten stond.

Een aantal troepen van LtKol Vandervoort deden een overshoot en kwamen midden het centrum van Sainte-Mère-Eglise terecht. Daar was op dat ogenblik een hevige brand aan de gang. Die jongens sprongen recht in de muil van de leeuw. Zij werden meedogenloos neergemitrailleerd. Sommige kwamen in de bomen rond het kerkplein terecht, en verschillende Duitsers schoten op dezelfde para's, deze arme jongens met kogels doorzeefd achterlatend. Sommigen hadden de ogen wijd open, en het leek dat zij met ongeloof naar hun kogelwonden keken. Twee para's dreven af naar het brandende gebouw, men hoorde even pijngehuil en dan twee explosies, de mannen waren met hun munitie en granaten gewoon ontploft, door de hitte en het vuur van de brand.

Soldaat Steele kwam met zijn parachute vast te zitten aan het dak van de kerk. Met afschuw zag hij hoe zijn maten werden afgeslacht door de Duitsers. Steele besloot om te doen alsof hij dood was. Volgens hem was dat de enige manier om het er levend van af te brengen. Nauwelijks enkele meters van hem, op het dak van de kerk, vuurden Duitsers met machinegeweren op alles wat uit de lucht kwam vallen.

Steele moest wel erg realistisch dood zijn, want niemand gunde hem enige aandacht. Het duurde meer dan twee uur voor de Duitsers begrepen dat hij nog leefde, en uit zijn benarde positie werd gehaald. In een interview na de oorlog verklaarde Steele dat hij tengevolge van de doorstane emoties en de pijn van zijn verbrijzelde voet, zich niet meer herinnerde dat de klokken op nauwelijks enkele meters van hem, een hels lawaai maakten. Steele werd krijggevangen gemaakt door de Duitsers, (en dus niet bevrijdt door zijn collega's zoals in de film wordt voorgesteld).

Private John Steele zou later aan de Duitsers ontsnappen bij de aanval van het 82ste op Sainte-Mère-Eglise. Hierbij werden 30 Duitsers gevangen genomen en 11 andere gedood. Deze aktie werd uitgevoerd door het 3de Bataljon, 505th PIR, en Steele speelde een grote rol in deze aanval. Voor zijn rol in deze aktie kreeg hij de "Bronze Star" en "Purple Heart". Steele werd geboren op 29 november 1912 en overleed aan de gevolgen van kanker op 16 mei 1969, nauwelijks twee weken voor de 25ste verjaardag van D-day.

De drop-zones van de 82nd Airborne waren als volgt verdeeld, (Merderet sector) :

DZ "O" : Sainte-Mère-Eglise
DZ "T" : Amfreville
DZ "N" : Picauville
LZ "O", (gliders) : Sainte-Mère-Eglise
LZ "W", (gliders): Les Forges

Task Force Howell, zou met tanks en artillerie landen in de loop van 6 juni, en zouden, eens geland op Utah Beach, (Ste-Marie-du-Mont), zo snel mogelijk doorstoten naar Sainte-Mère-Eglise.

Ste-Marie-du-Mont, 6 juni 1944. Ste-Marie-du-Mont, vandaag.
Ste-Marie-du-Mont, 6 juni 1944 Ste-Marie-du-Mont, vandaag

Vele para's verdronken in de moerassen en ondergelopen terreinen in de Merderet sector.Wat betreft de bevelvoering was het één grote puinhoop. De generaals op het terrein hadden geen stafofficieren rond zich, zij konden ook op geen enkele wijze met hun eenheden in contact treden, en ze hadden bijna geen manschappen waarover zij het bevel konden voeren. Generaal-majoor Ridgway stond moederziel alleen op een weide, met zijn pistool in de hand. Al waren er geen vrienden in zicht, vijanden zag hij ook niet.

Brigade-generaal Gavin, de assistent van Ridgway, voerde toen het bevel over de 82nd Airborne Division. Hij en zijn para's bevonden zich in de moerassen van de Merderet. De para's probeerden op dat ogenblik van de invasie, enkel allerlei uitrusting uit het moeras te redden. Zendapparatuur, bazooka's, mortieren en munitie. Allemaal materiaal dat Gavin zo dringend nodig had.

Brigade-generaal James Maurice GAVINGavin had een uur tervoren rode en groene lichtjes zien flikkeren aan de overkant van het moeras. Hij had zijn adjunct-officier, Luitenant Hugo Olsen de opdracht gegeven om uit te vissen wat dat betekende. Heimelijk hoopte hij dat het seinen waren van de 82nd Airborne, die het verzamelpunt aangaven. Maar Olsen was niet teruggekeerd en Gavin begon zich ongerust te maken. John Devine, een luitenant, zwom spiernaakt in de rivier in een poging om zoveel mogelijk materiaal te recupereren. Telkens hij boven water kwam, was het alsof een witte atleet zich afstak tegen de duisternis. Moesten de Duitsers hem in het visier krijgen, dan was hij ongetwijfeld een vogel voor de kat geweest. Plots komt een moeizaam vootrstrompelende figuur uit de duisternis. De kerel was met modder besmeurd en druipnat. Het was Olsen die hem kwam vertellen dat zij zich aan een spoorweg bevonden, die boven op een dijk lag. Gavin haalde opgelucht adem, want hij wist dat er maar 1 spoorlijn in zijn gebied lag, namelijk deze van Cherbourg naar Carentan. Hij wist nu waar hij zich bevond, en kon zijn soldaten verzamelen om aan de opmars te beginnen.

Ste-Mère-Eglise, 6 juni 1944.

Ste-Mère-Eglise, vandaag.

Ste-Mère-Eglise, 6 juni 1944 Ste-Mère-Eglise, vandaag

Even buiten Ste-Mère-Eglise bevond zich LtKol Ben Vandervoort. Hij moest de noordelijke toegangsweg tot de stad onder controle houden, omdat deze weg namelijk de flank van het bruggehoofd vormde op het Utah strand. Vandervoort leed pijn, maar deed zijn best om dit aan zijn manschappen niet te tonen. Bij het neerkomen had hij namelijk zijn enkel gebroken. Maar hij was vastbesloten om verder te vechten, en Vandervoort zou dat ook nog 40 dagen doen, met een gebroken enkel. Kapitein Putnam, de bataljonsarts, onderzocht de enkel van de Kolonel en kon enkel maar bevestigen dat deze inderdaad gebroken was. Vandervoort gaf opdracht om zijn laars opnieuw aan te trekken en de veters zo strak mogelijk vast te snoeren. Vandervoort gebruikte zijn geweer als kruk en gaf zijn mensen opdracht om op te rukken, hij strompelend op kop. Resoluut.

Oberstleutnant Helmut Meyer, Chef van de contra-spionage aan het invasiefront, die versen van Verlaine, als enige, juist heeft weten te interpreteren.Langzaam maar zeker begon het grote invasieplan zich te ontvouwen. De Duitsers wisten nog altijd niet wat hun te wachten stond, en hielden voet bij stuk, dat het allemaal geïsoleerde incidenten waren. Zij hielden koppig stand bij hun overtuiging dat de invasie, als er al een invasie kwam, deze zou plaats vinden in het Pas de Calais. Het moest in het Pas de Calais plaatsvinden. De enige man die wel wist dat de invasie plaatsvond, was LtKol Helmut Meyer, commandant van de contra-spionagedienst aan het invasiefront. Hij had de eerste vers van Verlaine gehoord: "Les sanglots longs des violons de l'automne". Toen daarop het tweede deel van de vers werd uitgezonden, "blessent mon coeur d'une longueur monotone", wist hij dat de invasie van het vasteland binnen de 24 uur zou plaats vinden. Het is pas op 8 juni dat Hitler's hoofdkwartier aan Von Rundstedt opheldering vraagt waarom er niet meer belang werd gehecht aan het rapport Meyer. Maar dan,... dan was het reeds veel te laat...


Utah Beach, (Sainte-Marie-du-Mont), 16 juni 2005.

De kerktoren van Sainte-Mère-Eglise, waar de onfortuinlijke sdt Steele, twee uur met zijn parachute is blijven hangen.

Zonder woorden!

Amerikaanse para van het 82ste, 's morgens van 6 juni '44 te Sainte-Mère-Eglise

Amerikaanse para's van het 82ste schieten op een Duitse sniper aan de kerk van Sainte-Mère-Eglise.

Een Amerikaanse para houd een Duitser onder schot, net buiten Sainte-Mère-Eglise. Moeilijkheden met het afbeeldingsformaat beletten de ganse foto te tonen.

Soldaten van het 82ste trekken Ste-Mère-Eglise binnen, 6 juni 1944.

Het 82ste blijft verder oprukken. 7-8 juni 1944.

De aflossing springt in het water en rukt op naar Utah Beach - Foto 1.

Een in het water kan men niet snel genoeg op het strand van Utah zijn.

Na de oorlog, kregen veel verdienstelijke para's een weg of een straat naar hun genaamd.

Utah Beach - Nadat het bruggehoofd beveiligd werd, trekken de versterkingen razendsnel landinwaarts.

Na dagen van harde strijd, even verpozen te Saint-Sauveur-Le-Vicomte.

Free counter and web stats  

Copyright © JP Van Doorselaer 2009 | Alle rechten voorbehouden | Design: Athena Webdesign | Best bekijken met IE7 in 1024x768 | Contact